مدتی از آخرین نوشته من در این وبلاگ گذشته است. خاطرم هست آخرین یادداشتی که در اینجا داشتم، در بهمن 1398 بود و بعد از آن طوفان سهمگین کرونا، همه ما را گرفتار کرد.

مرور نوشته‌های قبلی نشان می‌دهد دغدغه من همیشه «یادگیری، توسعه فردی و سازمانی» و اهمیت نگاه جامع به منابع انسانی بوده است. از مدل‌های جامع مثل 34000 و ایزو 10018 گرفته تا معنویت در محیط کار و بازاندیشی نقش متخصصان منابع انسانی.

اما امروز، دنیای مدیریت منابع انسانی دستخوش تغییرات بزرگی شده است:

  • تأثیر هوش مصنوعی و اتوماسیون بر ساختار شغل‌ها

  • نیاز به مهارت‌های نرم و تفکر سیستمی

  • تقویت تاب‌آوری (Resilience) و پادشکنندگی (Antifragility)

  • و حتی بازتعریف معنویت و اخلاق در محیط کار.

در کنفرانس توسعه منابع انسانی پیش رو، به احتمال زیاد و به شرط بقا، کارگاهی با موضوع پادشکنندگی خواهم داشت و امیدوارم توفیق دیدار دوستان دیده و نادیده را داشته باشم.