چند سالی است این لحظات سال به یاد خاطره استاد شفیعی کدکنی از دوران جوانیشان (+) میافتم و حال خوبی پیدا میکنم. شما هم اگر آن را نخواندهاید حتماً بخوانید.
و این روزها این شعر استاد زمزمه گوشم است... ایکاش روزگارمان در سال نو بهتر باشد:
این همیشهها و بیشهها
این همه بهار و این همه بهشت
این همه بلوغ باغ و بذر و کشت
در نگاه من
پر نمیکنند
جای خالی تو را…
انجام دادن بخشی از وظایف شغلی در منزل یا جایی آرام به شیوهای که امکان پرداختن بهرهور به آن فراهم باشد، میتواند شرایطی ایدهآل باشد. در سالهای اخیر هم این موضوع در کانون توجه قرار داشته و مخالفان و موافقان نظرات متعددی مطرح کردهاند. دیدگاه مصلحتاندیشانه پیرامون نظر موافقان و مخالفان دورکاری این بوده که بهتر است دارندگان آن دسته از مشاغلی که پتانسیل دورکاری آنها از حدی بیشتر است، مجاز به انجام دورکاری هرچند محدود باشند.
خبری که در روزهای گذشته توجه بسیاری را به خود جلب کرد، نامه مدیر توسعه منابع انسانی شرکت یاهو بود که حکایت از برچیدن دورکاری داد و آن را کنار نهاد. ژاکلین ریسز (+) در نامه خود نوشت:
برای اینکه یاهو محل بسیار خوبی برای کار کردن شود، ارتباطات و همکاری اهمیت زیادی دارد و ما نیازمند کار کردن کنار یکدیگریم. این دلیل اهمیت حیاتی حضور ما در دفتر کار است. برخی از بهترین تصمیمها و بینشها برخاسته از گفتگو در رستوران، بداهه صحبت کردن و دیدن آدمهای جدید است. وقتی که ما در خانه کار میکنیم، سرعت و کیفیت اغلب قربانی میشوند. ما نیازمند این هستیم که یک یاهوی متحد شویم و بطور فیزیکی باهم باشیم.
همین است! مطمئناً ژاکلین یکشبه به این دیدگاه نرسیده و ناگهان تصمیم به نوشتن این نامه نگرفته است. آنها تحقیق میکنند و سعی میکنند از امکانات و تجهیزات درست بهرهگیرند. به همین دلیل، از کنار زدن ایدهها احساس شرم و خسران نمیکنند. آنچه مهم است بهرهوری و طراوت کارکنان برای خلق آیندهای بلند برای سازمان است و اگر این هدف در کار در خانه تجلی یابد، به آن اهتمام خواهند ورزید؛ اگر هم روزی احساس شود چنین نیست، قطعاً راهی بهتر در پیش گرفته میشود.
در مجموع، من این رخداد را پیروزی انرژی حاصل از نیروی تعامل انسانی میدانم و بر این باورم که تمرکز محض بر نتیجهگرایی بدون توجه به استفاده از شور و شوق جمعی، در نهایت محکوم به شکست است.
مرد آنگه آگاه شود که نبشتن گیرد و بداند که پهنای کار چیست...