از منظري مسعود شصت‌چي حكايت و شايد نماد مديريت شايستگي در كشور ما است. شما مي‌توانيد اين سندرم را تشخيص دهيد و شواهدي براي آن بيابيد. اطراف ما پر است از شصت‌چي‌هايي كه هم خود جوياي نام هستند و هم اطرفياني كه به سادگي به خود اجازه مي‌دهند تا آنها را باور كنند. يك وجه ديگر، ساختار جامعه است كه قادر به تشخيص شايستگي آدم‌ها نيست و آن قدر زمان قضاوت و تشخيص را از دست مي دهد تا در اثر يك رخداد خاص شصت‌چي‌ها به كنج عافيت بروند و شایستگان واقعی مأيوس و پرشكسته شوند.

ما به آساني او را در نقش خلبان باور مي‌كنيم و از او به خاطر فرود اضطراري تشكر مي‌كنيم. ما به آساني او را در نقش مربي فوتبال باور مي‌كنيم و از او به خاطر كسب سه برد تشكر مي‌كنيم. ما به آساني او را در نقش هنرمند باور مي‌كنيم و از او به خاطر خوشرفتاري با سرايدار ساختمان تشكر مي‌كنيم. اما باز هم فراموش مي‌كنيم كه چرا ديروز جنرال الكتريك به فرآيند طاقت فرساي انتخاب جك ولش مي باليد و چرا امروز موتورولا افتخار مي‌كند كه موفق به جذب فردي چون Greg A. Lee - با توانايي، مهارت و انرژي بالا- در سكان منابع انساني خود شده است. فراموش مي‌كنيم كه آنها و امثال آنها چه كارراهه‌اي را مي‌پيمايند تا عهده دار مسئوليتهاي خطير شوند... فراموشي ما ادامه دارد و ما تماشاچي علائم و عارضه‌هاي حكايت شصت‌چی باقي مي‌مانيم.

نوشته شده در 88/01/18ساعت 14 توسط افشین دبیری| |