سال 1379 براي اولين بار كتابي در مورد ارزيابي ۳۶۰ درجه با ترجمه اي از آقايان سيد اسماعيل اصغرپور و غلامرضا طالقاني توسط انتشارات شركت ساپكو منتشر شد: «بازخور 360 درجه: راهبردها، رهيافت‌ها و شيوه‌هايي براي مديران». از آن سال تاكنون، برخي سازمان ها حركت خود را به سوي ارزيابي 360 درجه آغاز كرده اند. برخي تجربيات موفق و برخي تجربيات ناموفق را بدست آورده اند.

منطق اين ارزيابي زيبا است: فرايندي كامل كه طي آن اطلاعاتي از همه افراد مرتبط (نظير سرپرست، زيردست، مشتري و همكار) در مورد جنبه‌هاي مختلف عملكرد نظير پاسخگويي، مسئوليت‌پذيري، سبك رهبري، شيوه‌هاي مديريت و انتقال دانش بدست مي‌آيد و سپس در قالب گزارش بازخور خلاصه شده و به فرد ارايه مي شود. ضمن اينكه در تصميم گيري هاي سازماني نيز مورد استفاده قرار مي گيرد. تأكيد بر بازخور است، چون بازخور صبحانه‌ي قهرمانان است و اصولاً ازطريق بازخور خوب است كه مي‌توان عملكرد را ارتقا داد و فرصت هاي بهبود را به مزيت و قوت تبديل نمود: رفتارهاي غير اثربخش مانند تبعيض كاهش مي يابد، نيازهاي آموزشي شناسايي مي شود، نحوه‌ي ارائه‌ي خدمت به مشتريان بهبود مي يابد و درنهايت فرد شايسته‌تر مي شود.

اينها جنبه هاي خوب ارزيابي 360 درجه است؛ اما چنانچه اين كار به درستي پياده نشود، به تدريج از خوبي‌ها به سمت بدي‌ها و زشتي‌ها حركت مي‌كنيم. چنانچه فرایند 360 درجه ناقص باشد، ناگزير در انتخاب پاسخگويان دچار محدوديت مي شويم. این یکی از پرتگاه های انحراف از هدف اصلی ارزیابی است! براي اينكه فرايند ارزيابي 360 درجه بدرستي كار كند، بايد با هدف‌هاي استراتژيك سازمان پيوند يابد. بعلاوه اطلاعات ناكافي، چونان سمي كشنده عمل مي كند. يكي از مهمترين مآخذ اطلاعات غالباً زيردستان هستند و به ويژه در سازمان‌هاي ما، احتمال پاسخگويي ناآگاهانه به پرسشنامه‌ها وجود دارد. افتادن در دام توجه به نقاط ضعف در برابر نيكويي هاي فرد، غالباً رخ مي‌دهد و تمام اينها يك پيامد بيشتر نخواهد داشت: فردي كه تا ديروز با انگيزه كار مي كرد، در اثر يك ارزيابي غلط، دلسرد مي شود و صرف نظر از امكان از دست دادن برخي مزايا و اعتبار فردي، ديگر آن نشاط سابق را نخواهد داشت.

در شرايطي كه مي شد با بازخوري صحيح فرد را از فرصت هاي بهبود خود آگاه كرد، همه چيز خراب مي شود و اين گونه واحد منابع انساني برخلاف آرمان خود گام بر مي دارد. ازاينرو بايد به كامل بودن فرايند ارزيابي مطمئن شد، پيوند آن با اهداف استراتژيك را برقرار كرد، براي اخذ اطلاعات كامل تمهيداتي انديشيد، از اتكاء محض به نظرسنجي پرهيز كرد و درنهايت گزارشي منطقي به عنوان بازخور عملكرد تهيه نمود؛ تا اين گونه هدف اصلي توسعه محقق شود.